Dzień wyjrzał na świat,

Prawie, że z nieba spadł,

Więc pora, by wstać,

A ty wołasz: „Daj mi spać!”

Już mleko u drzwi

Stoi od kilku chwil,

Więc pora, by wstać,

A ty wołasz: „Daj mi spać!”

Nie prześpij życia,

Spod kołdry wychyl twarz!

Nie prześpij życia –

– Wstawaj, już czas!

Mam tego już dość,

Moment, a wpadnę w złość!

Choć pora, by wstać,

Ty wciąż wołasz: „Daj mi spać!”

Już mleko u drzwi

Stoi od kilku chwil,

Więc pora, by wstać,

A ty wołasz: „Daj mi spać!”

Nie, nie mam już sił,

Z tobą nie wygra nikt

Choć pora by wstać,

Ty wciąż wołasz: „Daj mi spać!”

Nie prześpij życia,

Spod kołdry wychyl twarz!

Nie prześpij życia –

– Wstawaj, już czas!

Śpij, zresztą, jak chcesz,

Spóźnisz się – twoja rzecz,

Lecz chociażbyś mógł

Zabrać mnie do swego snu!^[1]