I znów ten sam zmęczony wzrok,

W oczach strach i gniew;

Każdy dzień, każdy rok

Wciąż oddala nasz brzeg.

Lecz głośno nikt nie powie nic,

Szkoda już nawet słów –

– Został z nich ledwie pył

I ten żal – jak mur...

Spadają łzy z każdego dnia,

Biegną sny pod wiatr,

Tylko czas prawdę zna,

Nieprzekupny od lat.

A kiedy już nie starcza sił,

Chce się iść gdzieś stąd,

Chce się żyć, sobą być,

Wyrwać z nas to zło.

Daj nam wiarę,

Daj nam siłę

I słowa ulecz z ran –

– Daj nam, daj nam!

I znów ten sam zmęczony wzrok,

W oczach strach i gniew;

Każdy dzień, każdy rok

Wciąż oddala nasz brzeg.

Daj, daj nam wiarę,

Daj, daj nam siłę

I słowa ulecz z ran –

– Daj nam, daj nam!

A kiedy już nie starcza sił,

Chce się iść gdzieś stąd,

Chce się żyć, sobą być,

Wyrwać z nas to zło.^[1]