Był maj i wiadomo – kasztany,

Swe płatki rozchylały, że aż wstyd,

A tu człowiek miłością pijany,

A ty milczysz, nie mówisz nic a nic.

A więc śnię o dziewczynie jak anioł,

Do piersi jej tulę głowę swą

I budzę się z tabletką relanium

I nad głową twój słyszę śpiący głos!

Dziwne sny ma człowiek, kiedy ty

Mówisz mi – „śpij już, śpij!”

Dziwne sny – przerwane nad ranem,

Gdy najpiękniejsze się śni!

W tych snach jestem diabłem w przebraniu

I słyszę anielski gdzieś głos:

„Kochany! Kochany, kto ci kazał spać w taką noc,

Kiedy czeka nas niebiańskich rozkoszy smyk!

Kiedy każda spełniona chwila wystarczyć nam musi

Na czas powrotu do okrutnej rzeczywistości,

Która obudzi nas pierwszym krzykiem świtu,

Krzykiem rozdzielonych serc i ciał...”

Był maj i wiadomo – kasztany,

Swe płatki rozchylały, że aż wstyd,

A tu człowiek wprost ze snu wyrwany,

Nie z miłości a z zimna w łóżku drży!

Dziwne sny ma człowiek...

W tych snach jestem diabłem w przebraniu,

Lecz z diabła – do diabła – co ja mam?!

No bo co ja mogę mieć przy tobie z diabła,

Moja droga żono, prócz tych cholernych rogów?!...^[1]