Im pilniej na twoje oblicze nadobne

patrzam i na oczy twe, gwiazdam podobne,

tem mie srodzej palą płomienie miłości!

Dla Boga, daj ratunk: ginę w tej ciężkości!

Ustawne wzdychanie, słowa niezmyślone

i smętne mi łzami lice pokropione

niechaj mnie przywiodą do słusznej lutości.

Dla Boga, daj ratunk: ginę w tej ciężkości!

Co za zysk stąd weźmiesz, że zginę dla ciebie,

który cie miłuję barziej niż sam siebie,

i twojej się wdzięcznej dziwuję piekności;

Dla Boga, daj ratunk: ginę w tej ciężkości!

Żywot, szczęście i śmierć i nieszczęście moje

dzierży w swojej władzy możne serce twoje:

co ty będziesz chciała, to się ze mną stanie;

Dla Boga, daj ratunk, me wdzięczne kochanie!^[1]