Spotkałem ciebie nad kawą musetti,

Niedziela była, pogoda pod psem.

Pochmurny wrzesień układał bukiety,

A wczesna jesień tonęła we mgle.

Aromat kawy odurzał jak opium,

A w twoich oczach cień smutku się tlił.

Krajobraz z wolna pogrążał się w mroku,

Po szybach deszczu toczyły się łzy.

Do dna – dopóki trwa –

– Przeżyć życie aż do dna!

Do dna – dopóki trwa –

– Zawsze razem ty i ja!

Wystygła dawno już kawa musetti,

Niejedna jesień gościła wśród nas

I znowu wrzesień układa bukiety,

Lecz coraz większy rozdziela nas żal.

Gdzieś zapodziała się ta kawiarenka,

Bez śladu dawne rozwiały się sny

I tylko wraca wciąż tamta piosenka,

Uparty refren jak echo w nas brzmi.

Do dna – dopóki trwa –

– Przeżyć życie aż do dna!

Do dna – dopóki trwa –

– Zawsze razem ty i ja!^[1]