Do końca świata miało to trwać,

Codzienne troski dzieląc na pół,

Jak prawda wierne, ślepe jak ćma

I jak my sami – z głową wśród chmur.

W powodzi małych grzechów i kłamstw,

Zniknęło nagle, zgasło we mgle

I w różne strony rzucił je czas,

Czas który zakpił z naszych dwóch serc.

Za wiele żalu dzieli nas od lat,

Za wiele słów, gorzkich słów

I gdzieś bez śladu zgubił się nasz świat,

Dziś niepotrzebny nam już.

Za wiele żalu dzieli nas od lat,

Za wiele słów, gorzkich słów

I gdzieś bez śladu zgubił się nasz świat,

Dziś nie potrzebny nam już.

Kto zdoła zmienić ślepy nasz los,

Banalny schemat wiecznie ten sam?

Jak z pustych marzeń sklecić znów dom,

Dom w którym miłość przyśni się nam?

Gdzieś może na dnie jeszcze się tli

Ostatni płomyk, kruchy jak sen,

Nadzieja, która doda nam sił

I doda wiary – tobie i mnie.

Za wiele żalu dzieli nas od lat...^[1]