Kiedy mnie do wojska brali

tato rzekł mi: Synu,

bacz byś dobrym był żołnierzem,

nie przynieś mi wstydu”.

Nawet gdyby cię tam kapral

raz-drugi przegonił,

bacz, by „jabłko nie daleko

padło od jabłoni”.

Z naszym tatą nie ma,

wiem to nie od dzisiaj,

zwłaszcza, że mi palcem groził,

abym lepiej słyszał.

Tato rękę ma murarską

i nieźle nią włada,

jak już sobie życzy czegoś,

to nie żeby gadać!

Rzekłem: „Tato, śpij spokojnie

i spokojna głowa –

jak nikt inny będę strzelał,

jak nikt maszerował.

Obaj – tato – wszak jesteśmy

z murarskiego fachu,

będę w wojsku, jak w robocie,

tato – nie ma strachu”.

Dzisiaj czyste mam sumienie,

dotrzymałem słowa,

zna mnie każdy w batalionie,

zna cała budowa!

Przecie o mnie sam dowódca

ojcu tak powiadał:

„Dobre jabłko nie daleko

od jabłoni spada!”