Oczy takie same, niezmienne od lat,

Z uśmiechem patrzą na świat.

Ilu niespodzianek nie szczędził im czas,

Kiedy gasił ich blask?

Tak pragnę znaleźć w oczach twych

Wspomnienia okruch na dnie,

Co gdzieś w pamięci będzie się tlił

I nie zgaśnie we mgle.

Oczy takie same, a  serce nie to,

Obcego czuję w nim coś.

W głowie szum i zamęt i znowu ten żal,

Że to wszystko nie tak!

I wciąż od nowa: głupio, źle,

Codziennie życie daje mi w kość,

Więc byle naprzód – niech jest jak jest,

Głupio wyszło – to co?!

Dorosłe życie wciąż śmieje się z nas!

Dorosłe życie – gdy każą, błazna trzeba grać!

Dorosłe życie wciąż śmieje się z nas,

Więc może lepiej na serio je brać?

Dorosłe życie wciąż śmieje się z nas...

Wszystko w mej pamięci zniknęło jak sen –

– Te oczy niebieskie jak len

Przeszłość pozostała za plecami gdzieś,

Szkoda czasu i łez.

Za rogiem życie nowe już,

Wciąż nowe twarze i dni,

Nie czas żałować lasów i róż,

Kiedy nie ma już nic...

Oczy takie same? Na pewno już nie!

Bo inny w nich pali się blask!

Przyszłość jak atrament,

Jak długi, zły rejs – trzeba ruszać, już czas!

To nic, że wszystko nowe jest,

Że tamtych marzeń przepadł już ślad,

Trzeba przed siebie – słońce czy deszcz,

Taki widać ten świat!^[1]