Nie płacz, miła, że dziś na mnie

przyszedł służby czas.

Raczej się uśmiechnij ładnie –

chłopca w wojsku masz.

Pożegnanie potrwa krótko,

bo już jutro:

Wezmę ze sobą kuferek drewniany

kuferek zamknięty na kłódkę,

ułożę w kuferku chusteczki od mamy

i w drogę, na wierzch, słodkie strucle.

A żeby mnie ciebie nie było wciąż brak

i ciebie zabiorę, jak uśmiech, jak znak,

i na dnie, w kuferku do pułku – ty trafisz:

ta sama,

kochana,

choć na fotografii.

W wojsku człowiek nie na próżno –

szybko biegnie czas.

I przeleci moja służba,

mignie obok nas.

Pożegnanie? Będzie huczno,

bo już jutro:

Wezmę ze sobą kuferek drewniany

kuferek zamknięty na kłódkę,

ułożę w kuferku chusteczki od mamy

i w drogę, na wierzch, słodkie strucle.

A żeby mnie ciebie nie było wciąż brak

i ciebie zabiorę, jak uśmiech, jak kwiat...

Na stacji powitasz, jak ty to potrafisz –

ta sama,

kochana,

choć na fotografii.