Droga Warszawo mojej młodości,

W której się dla mnie zamykał świat, zamykał!

Chcę choć na chwilę ujrzeć w ciemności

Dobrej przyszłości

Popiół i kwiat.

Zanim mnie owa ciemność pochłonie,

Twoich ogrodów chcę poczuć woń.

Niechaj Twych ulic wiatr mnie owionie,

Połóż Twe dłonie

Na moją skroń!

Jak kiedyś zapach bzowych gałązek

Wśród kropli rosy i słońca lśnień,

Tak inny z Tobą dziś marzę związek

Starych Powązek

Głęboki cień

Marzę, że Ty mi zamkniesz powieki

Lecz choćbym z ciężkich nie wrócił prób,

Będę Ci wierny, wierny na wieki

Aż po daleki

Wygnańczy grób.^[1]