A kiedy już cztery kąty mi się znudzą

Nie swoją nadzieję rzucę troskę cudzą

I smutki co były kiedyś moje własne

Drzwi zatrzasnę

Bo i cóż

Zabiorę ze sobą to co nie zawiodło

Gościniec pod stopy i nad głową obłok

I cień mój podszyty nocą puste ręce

Bo nic więcej

Nie chcę już

Drogo drogo prowadź mnie

Dokądkolwiek byle gdzie

A wtedy już nigdzie mnie nie odnajdziecie

W swej małej pamięci ani w wielkim świecie

Jak z nikim będzie mi dobrze z samą sobą

Gdy w daleki ruszę świat

Pokocham na świecie wszystko co niczyje

To słońce przed którym nic się nie ukryje

Tę noc co zataja radość skrywa troski

Włóczęgowski

Gubi ślad

Drogo drogo prowadź mnie

Dokądkolwiek byle gdzie

Aż w końcu gdy minie dni już nie wiem ile

Wiem dobrze że spotkam w drodze dawną chwilę

I stanę zdumiona tym co mówi cisza

Jakby słyszeć

własny krzyk

Poczuję że pusta droga już mi zbrzydła

I będę do siebie wracać jak na skrzydłach

I będę stęskniona wracać tam z daleka

Gdzie nie czeka

Na mnie nikt^[1]