Ciągle mnie kłuje

szczera chęć do tworzenia spięć

może i jestem gad

lecz pieni mnie pozorny ład

chętnie bym wziął

piłę i tak na boki ciął

może bym wreszcie raz

na zawsze wyciął tej głupoty las

Nie gap się brachu

jeśli do piachu nie chcesz iść

jak zwykły frajer

co byle bajer lubi gryźć

tu nie ma czasu

bo gęstość lasu wielka jest

nie gap się brachu

bo nie stać cię na żaden łaski gest.

Grają mi kichy

gdy obiad lichy wsunąć mus

dudni mi w głowie

gdy pustosłowie żre mój luz

siekierkę drapnę

w kalosze wpuszczę nogi dwie

pójdę i capnę

to co wciąż żyć każe źle.

Nie gap się brachu...^[1]