A ni ucho nie pojmie

ani głos wypowie

Jakiem się cieszą życiem

w niebie aniołowie

Tam wieczna radość

otacza nas wiosną.

Tam się nadzieję

razem spełniają i rosną

Tam życiem miłość sama

i jedna i święta

Trwogi ani zazdrości

nie zna niepojęta.

Tam istota snem błogim

istotą marzenia.

Szczęściem ziemskiej młodości

jest cieniem jej cienia.

Jak dla duszy snu cieniem

co laty dawnemi

W nasze życie wcielone

doznały na ziemi.

Lecz była dusza jedna

co rówieśnic gronie

Jakąś w niebie nie znaną

tęskność tuli w łonie

Ziemskim wzdycha westchnieniem

zbiegłe marzy wieki

I w pył lecących światów zatapia powieki

I duma jako duma dziewica stroskana.

Gdy w kurzu drogi

swego wygląda młodziana.

Smutek jej był tak piękny

jako czyste chmurki

co zachodem ciemnieją

ozłocone wzgórki

Albo jako na róży

łza porannej rosy.

Co w czystości pogodne

odbija niebiosy.

A tak niebios królowa na perłowym tronie

w niebieskiej i gwiazdami osnutej osłonie

Przed siebie ją wezwała w oblicze jej wryta

Spojrzeniem macierzyńskim czyta tajemnicę.

Znam ja ciebie gdzie żyjesz myślami tęsknemi,

W miejscu cierpień i zasług tam na polskiej ziemi

Tam i ja z tronu mego czuciem się przenoszę

gdzie były macierzyńskie bóle i rozkosze

Tam od wschodniej to strony znam ziemię ubogą

gdzie lud cały krzyż niesie Syna mego drogą

On mię swą matką obrał i tam wszystkie matki

dla Ojczyzny poświęceń wychowują dziatki

Idź bądź siostrą i matką a ziemskimi cnoty

Łącz czystość i niewinność anielskie przymioty

Te wdrażaj w dziecię twoje a każdą ofiarę

osłodź przez Boską miłość nadzieję i wiarę!^[1]