To był dziwny rok, nie zapomnę, że

Całe lato padał deszcz. Jak tu zrobić krok,

Gdy przez całe dnie z nieba kapie zimna ciecz?

Było tak, aż ktoś skrzyknął chętnych trzech,

A tą czwartą byłam ja. Czasu miałam dość

I to był mój pech, że zaczęła się ta gra.

Dwa karo, gdy w ręku atuty masz?!

Ty sam się w kabałę pchasz,

Zastanów się chociaż raz!

O, jej, jej, jej, o, Karol,

Na kartach się trzeba znać,

A jeśli nie umiesz grać,

Rzuć karty i powiedz – pas!

Diabli wzięli fart,

Leżę już bez dwóch,

Ale trudno, karta – stół...

To był kiepski żart,

Pudło z obu luf,

A straciłam zdrowia pół.

Lecz za jakiś czas

Wołasz znów od drzwi,

Że mi rewanż musisz dać.

Zapał we mnie zgasł,

Gdy ujrzałam wist

I wolałam z dziadkiem grać!

Dwa karo, gdy w ręku atuty masz...

Tak przez kilka dni

Zanudzałeś mnie,

Żeby razem zagrać znów,

Siadłam więc do gry

No i stało się –

– Wkrótce odbył się nasz ślub.

Życie to nie brydż,

Teraz graj już sam –

– No i gdzie swój atut masz?

Nie poradzisz nic,

Bo gdy kontrę dam,

Bez wahania powiesz – pas...

Dwa karo, gdy w ręku atuty masz...^[1]