Jest czerwiec czterdziesty szósty, londyńska aleja Mall

Pogoda jak zwykle angielska, niebo stalowe od chmur

Czekamy w tłumie od rana, są flagi we wszystkich kolorach

Nareszcie koniec tej wojny, przybyli król i królowa

Słychać już pomruk wozów z białą gwiazdą w kole

Pewnie niedługo nasi się tam zza zakrętu wyłonią

Teraz idą Francuzi, śmieją się, prężą pierś

Ale my czekamy na naszych, zaraz tu będą też

Ciągle się o nich mówiło, gdy Londyn spowijał dym

Najwięcej szkopów trafili – Dywizjon 303

Angielki za nimi szalały, choć Londyn spowijał dym

A oni na Polskę czekali – Dywizjon 303

Stoimy na skraju ulicy, wśród kurzu, krzyków i flag

Dostojnie macha królowa, i tylko naszych brak

Czesi, Holendrzy, Belgowie – przygrywa orkiestra wojskowa

W turbanach idą Sikhowie, euforia dookoła

Ciągle się o nich mówiło, gdy Londyn spowijał dym

Najwięcej szkopów trafili – Dywizjon 303

Angielki za nimi szalały choć Londyn spowijał dym

A oni na Polskę czekali – Dywizjon 303

Nie było biało-czerwonych, to chyba niczyja wina

Anglicy to dżentelmeni, nie chcieli drażnić Stalina

Ciągle się o nich mówiło, gdy Londyn spowijał dym

Najwięcej szkopów trafili – Dywizjon 303

Angielki za nimi szalały choć Londyn spowijał dym

A oni na Polskę czekali – Dywizjon 303^[1]