Zaszumiało nasze pole

złotą pieśnią zbóż,

wschodzi, wschodzi śliczne słonko

wśród różanych zórz.

Wschodzi, wschodzi złotą drogą

nad ten ciemny las,

a skowronek z gniazdka leci,

piosnką budzi nas.

Dobry dzień ci, wiosko miła,

drogi domku ty!

i wy, świeżo rozkwitnione

pod okienkiem bzy.

Dobry dzień wam, dobrzy ludzie,

co idziecie w świt,

z jasną kosą na ramieniu,

miedzą pośród żyt.

Dobry dzień wam, lasy ciemne,

stojące we mgle,

i ty, mały skowroneczku,

co zbudziłeś mnie.

Zaszumiało nasze pole

złotą pieśnią zbóż;

wschodzi, wschodzi śliczne słonko

wśród różanych zórz.^[1]