Najcwańsze dziewczę, jakie znam,

Co gadam, dobrze zważ!

Najcwańsze dziewczę, jakie znam,

Przebywa w mieście Amsterdam.

Nie będę się już włóczył z tobą, skarbie mój!

Nie będę się włóczył,

Los gorzki mnie nauczył,

Że lepiej się nie włóczyć z tobą,

Skarbie mój!

Różane liczko, jasny wzrok,

Co gadam, dobrze zważ!

Różane liczko, jasny wzrok,

Spod czepka lśni złocisty lok.

Nie będę się już włóczył z tobą, skarbie mój!

Nie będę się włóczył...

Objąłem ją, zwyczajna rzecz,

Co gadam, dobrze zważ!

Objąłem ją, zwyczajna rzecz,

A ona krzyczy: „Łapska precz!”

Nie będę się już włóczył z tobą, skarbie mój!

Nie będę się włóczył...

Więc ja ją na kolana w mig,

Co gadam, dobrze zważ!

Więc ja ją na kolana w mig,

A ona jeszcze bardziej w krzyk.

Nie będę się już włóczył z tobą, skarbie mój!

Nie będę się włóczył...

Przyrzekła mi nie robić psot,

Co gadam, dobrze zważ!

Przyrzekła mi nie robić psot,

I forsę przepuściła w lot.

Nie będę się już włóczył z tobą, skarbie mój!

Nie będę się włóczył...^[1]