Przy studni miły cień,

a w studni wody w bród,

za dniem przemija dzień,

samotny dzień.

Gdzie ukryć mam swój żal

by łez nie widział nikt?

Łodygi smukłych malw,

ukryjcie mnie!

Sadziłam jeden kwiat w ogrodzie

mym co dzień,

gdy miły ruszył w świat

w daleki świat.

Minęło wiele dni,

bez liku kwiatów już,

a w oczach częściej łzy,

piekące łzy.

Bo każdy taki kwiat,

tęsknoty jeden dzień

po miłym zginął ślad,

nie wraca tu.

Choć ogród pełen barw,

nie cieszy widok ich,

wiatr słowa moich skarg

za miłym śle.

Wróć do mnie w oczy spójrz

nie mogę czekać już

bo cały ogród mój

przekwitnie wnet.^[1]