Oj wesołaż ja dziewczyna,

Wszystko mi się śmieje;

Dla mnie kwieci się dolina,

Dla mnie wietrzyk wieje,

Dla mnie kwieci się dolina,

Dla mnie wietrzyk wieje.

Dla mnie wietrzyk wieje.

Już ja o tem myśleć muszę,

To mój kłopot cały:

Żeby w letnią skwarną suszę

Kwiatki nie zwiędniały.

Bo i któźby myślał w świecie

O powoju, co się plecie,

O śliczniuchnej tej ptaszynie,

Co to w matuli ogrodzie

Śpiewa o kalinie,

Śpiewa o kalinie:

La la, la la, la la, la la

Śpiewa o kalinie, śpiewa o kalinie.

Za to z fiołków i ruty

Kwiatki mam dla siebie;

Piękny ptaszek uczy nuty

Do pieśni o niebie.

Oj! Wsołaż ja dziewczyna,

Wszystko mi się śmieje;

Dla mnie kwieci się dolina,

Dla mnie wietrzyk wieje,

Dla mnie kwieci się dolina,

Dla mnie wietrzyk wieje.

Dla mnie wietrzyk wieje.

Tak mi lekko w tej zagrodzie

U matki jedynej;

A czas płynie mi w swobodzie,

Płyną dni, godziny,

A czas płynie mi w swobodzie,

Płyną dni, godziny,

Płyną dni, godziny.

Czasem tylko, gdy do chatki

Zła wieść zakołacze:

To na łonie mojej matki

Żal nad ludźmi spłaczę.

Lecz znów przyjdzie pocieszenie,

Wróci z zorzą od poranka;

Z gwiazdek zlecą mi promienie,

A tak lekkie i świetlane,

Jakby srebrna tkanka,

Jakby srebrna tkanka.

La la, la la, la la, la la

Zlecą mi promienie,

Jakby srebrna tkanka.

Dla mnie wschodzą ranne zorze

I wieczorne gwiazdki;

Dla mnie dałeś wszystko Boże,

Na piosenki powiastki.

Oj! Wsołaż ja dziewczyna,

Wszystko mi się śmieje;

Dla mnie kwieci się dolina,

Dla mnie wietrzyk wieje,

Dla mnie kwieci się dolina,

Dla mnie wietrzyk wieje.

Dla mnie wietrzyk wieje.^[1]