Tak długo szukać i tak dziwnie nagle znaleźć się

choć tak co wiosnę jest, to jednak cud

noc cała biały diabeł na kieliszka tańczy dnie

w dzień szukasz u starego parku wrót

brzeg oceanu marzeń znaczy połamany płot

jak kipiel morskich pian uliczka bzów

lecz nagle pęka cisza a kto wie ten pozna w lot

pogrzebny dzwon, no cóż – nie przyjdzie znów

bo ona się bała pogrzebów

co noc pełzły w spokój jej snów

wóz czarny ze srebrem

i łzy niepotrzebne

mdłe drżenie chryzantem i głów

bo ona się bała pogrzebów

jak pająk po twarzy szedł strach

gdy chude jak szczapy

szły złe kare szkapy

z czarnymi kitami na łbach

gdy przyszła brali stary wóz co długo służył już

lecz ciągnął jeszcze stówe stary grat

popękał lakier, brzęczą drzwi, rwie sprzęgło – no to cóż

pod krzywym dachem piękniej widać świat

zjeżdżali mapę już, na zachód, wschód, od dołu wzwyż

i każdy obcy szlak znajomy był

i tylko kiedy czerń chorągwi gdzieś poprzedzał krzyż

w przecznicę pierwszą z brzegu gnał co sił

bo ona się bała pogrzebów

co noc pełzły w spokój jej snów

wóz czarny ze srebrem

i łzy niepotrzebne

mdłe drżenie chryzantem i głów

bo ona się bała pogrzebów

jak pająk po twarzy szedł strach

gdy chude jak szczapy

szły złe kare szkapy

z czarnymi kitami na łbach

to tu, spójrz bliżej, jeszcze w korze ostry został ślad

i płacze las żywicy gorzką łzą

brzmiał opon śpiew i gadał silnik, w oknach śmiał się wiatr

gdy na dnie nocy on całował ją

tu kres podróży znaczy w krwi rubinach brudny koc

nie skrywam, przedtem jednak wypił ćwierć

przez chwilę widział szczęście, w światłach uciekało w mrok

no powiedz, może znasz piękniejszą śmierć?

a kiedyś się bała pogrzebów

i drżało jej serce gdy szły

aż wreszcie ten pogrzeb

we dwoje – jak dobrze

w tym srebrze i czerni się lśni.^[1]