Spokojnie, cichutko żyły sobie milutko

Dziewczynki malinki depcząc leśne ścieżynki

Słońce jasno świeciło i wesoło im było

Bo nad nimi czuwał dobry kwatermistrz.

Czort niesie z paradą wizytacje gromadą

Szefów i komendantów, inspektorów, adiutantów

A z każdej twarzy błyska, piorunami na nas ciska

Srogość wielka i nieubłagana.

Za koce źle złożone, pomponiki przekręcone

Skarpetki, buciki no i wszystkie guziki

Zawsze na baczność powinny stać.

A w naszym obozie, pożal się mój Boże

Dziewczątek bez liku, którym życie w namiociku

Płynie jak bystra woda, a humor i swoboda

Nad wszystkimi kłopotami gorę ma.^[1]