Dziewczyno, Kalino, nie zważaj na włos...

Nie lata go srebrzą, lecz dola i los,

Na mgnienie wspomnie niech skradnę z twych lic

O więcej, dziewczyno, nie proszę ja nic.

Choć życie w przesycie schmurzyło mi brew,

Pierś bije, dziewczyno, a w żyłach wre krew!

Schyl skronie, daj dłonie, dziewczyno i w szał!

Wypijem do mętów, co w czarę los lał!

Pójdź śmiele aniele, rozkołysz, daj śnić!

Wszak życie jest jedno, żyć trzeba, więc żyć!

Bez lęku, przy dźwięku walczyka, spleć dłoń,

Pierś z piersią dziewczyno, a potem... choć w toń!

Pójdź, maju nim z raju wypędzi nas świt...

Chwil szału niewiele, a reszta to... mit!

Dziewczyno, Kalino, nie zważaj na włos...

Nie lata go srebrzą, lecz dola i los.^[1]