Jak bardzo nam się zmienił świat,

Przybyło nam za wiele lat,

Wspomnienia porwał wiatr

I człowiek rad nie rad

Po uszy już w kompleksy wpadł.

Na głowie już i włosów mniej,

Wieczorem wcześnie spać się chce

I w kościach strzyka gdzieś

I wzrok już też nie ten

I wolniej w żyłach krąży krew.

Dziewczyny, które mam na myśli,

Powychodziły za mąż już,

Jedynie my – recydywiści –

Trzymamy wciąż samotny kurs.

Choć bywa, w sercu drgnie nam coś

I czasem w oko wpadnie ktoś,

Lecz przecież to nie to,

Co kiedyś „chata-szkło”

I bez problemów jakoś szło!

Dziś na to już nie starcza sił,

Zbyt szybko się urywa film,

A potem nam się śni

Szał zmysłów, pożar krwi,

Lecz w końcu się budzimy i...

Dziewczyny, które mam na myśli,

Powychodziły za mąż już,

Jedynie my – recydywiści –

Trzymamy wciąż samotny kurs.

– A może by tak jeszcze raz?

– Już na to chyba nie stać nas.

– Nikt nam nie daje szans,

– Słomiany ogień zgasł,

Bo nie te lata, nie ten czas...

– Za mało sił, za dużo słów...

– Przepraszam, lecz za siebie mów!

– Ty umiesz łgać jak z nut!

– Bo mnie się marzy cud!

Daremne żale, próżny trud...^[1]