Monotonie brzmi dzwonek pocztowy,

Tuman kurzu po szosie w dal mknie

I żałośnie wśród cichej rozmowy,

Pocztyljona śpiew doleciał mnie.

Tyle siły w tej pieśni prostaczej,

Tyle tęsknot i bólu w niej drży,

Że me serce zabiło inaczej,

Dawnych marzeń zbudziły się sny.

Swe pragnienia wspominałem gorące,

I ojczyznę i rodzinę swą.

Łzy poczułem na oczach palące,

Za swobodą już straconą mą.

Coraz ciszej drży dzwonek z daleka,

Znika w dali, tylko echo drga,

I zamilkła piosenka już!

A mnie czeka droga ciężka i krwawa i zła.^[1]