Piekielny statek „Ebenezer”,

Ech, trzeba było pokład lizać,

Ganiali nas tam w górę, w dół,

Po pyskach lali, kiedyś krwią pluł.

O, chwyćmy ten fał i rwijmy go w dół,

Ręka za ręką, rzędem!

Chwyćmy ten fał i rwijmy go w dół,

Szarpnijmy chłopcy z nerwem!

Stary pijany wciąż jak kufer,

Bywało, z dziobem mylił rufę.

A czasem z brasem mylił fał,

Na szczęście zwykle w koi spał.

O, chwyćmy ten fał i rwijmy go w dół,...

Pierwszego zwali dzikim wałem,

Największa łajza, jaką znałem.

Już go rekiny dzisiaj żrą,

Już piekłu oddał duszę swą.

O, chwyćmy ten fał i rwijmy go w dół,...

Drugi bostońskim był kretynem,

Na cytryniarzach kiedyś pływał

I kwaśny sok tak pysk mu zgiął,

Że odtąd tylko krwawo klął.

O, chwyćmy ten fał i rwijmy go w dół,...

A bosman cuchnął zgniłym serem,

„Black Ball” ubrała go w liberię,

Dziewczynę w każdym porcie miał –

Ech, kto uwierzy w to, co łgał!

O, chwyćmy ten fał i rwijmy go w dół,...

Sam „Ebenezer” był tak stary,

Że chyba Kolumb pływał na nim.

Przy pompach bracia noc i dzień,

A w oczy nam świeciła śmierć.

O, chwyćmy ten fał i rwijmy go w dół,...

Żylaste mięso z dziadka konia,

Jak żona Lota było słone,

A chleb tak twardy był jak miedź

I mogłeś zdychać albo żreć.

O, chwyćmy ten fał i rwijmy go w dół,...

Ruszyliśmy ze świeżą bryzą

W kierunku portu Valparaiso,

Przy Cape Horn maszty spadły w dół,

Pochłonął chłopców mokry grób.

O, chwyćmy ten fał i rwijmy go w dół,

Ręka za ręką, rzędem!

Chwyćmy ten fał i rwijmy go w dół,

Wystarczy, chłopcy, będzie!^[1]