Edmonton, stan Alberta, grudzień 1966, czwarta nad ranem.

Kiedy ostatni raz pisałem do ciebie?

Drzewo sandałowe płonie przy małym hotelu przy Jasper Street.

Sto razy wchodziłaś do tego pokoju

w pozorach sari w zbroi dżinsów

i siedziałaś przy mnie godzinami

jak samotna kobieta w pokoju szczęścia.

Śpiewałem dla tysięcy ludzi

i napisałem nową piosenkę

wierzę, że mogę sobie zaufać w trosce o moją duszę.

Mam nadzieję, że masz dosyć pieniędzy na zimę.

Przyślę ci trochę forsy jak tylko mi zapłacą.

Trawa i miód, śpiewający kaloryfer,

cienie mostów na lodzie

Północnej Rzeki Saskatchewan,

ciemnoniebieski szpital nieba –

to wszystko dotrzymuje nam miłego towarzystwa.^[1]