Ej, ty Ojcze Atamanie

Ukraina śpi w najlepsze.

Śpią sokoły na kurhanie

I stanęła woda w Dnieprze.

Koń już ledwo nogi wlecze,

Człek tak żyje, a nie żyje,

Czas nie płynie ale ciecze,

Gdzieś w Limanie czajka gnije.

Wychowskiego szablą krzywą

Mała bawi się dziecina.

Ty, kozacze, śpisz leniwo

Płacze Matka Ukraina.

Skowroneczek strzepnął piórka,

Gdzieś nad stepem orzeł kracze,

Drze się pardwa i przepiórka,

A ty jeno śpisz kozacze.

Ej, ty Ojcze Atamanie

Niech przed tobą się użalę.

Gdy tak dłużej pozostanie

To chatynkę swoją spalę.

Spisy w drobne drzazgi złamię,

Szablę rzucę na dno morza.

Sam się skryję gdzieś w kurhanie,

W dzikich stepach Zaporoża.^[1]