Tłum, tyle rąk, tyle słów,

Jak na scenie tylko życia tu brak.

Tłum – żeby choć jakiś ruch,

Jakiś greps, lecz to wszystko nie tak.

Cud nie chce zdarzyć się,

Choć już czas, żeby wyrwać się z ram.

Cud – lecz nikt nie wie, co to jest,

Nikt nie wie, o co toczy się gra.

Na ekranie czarno-biały film,

Szmira z nudą snuje się jak na złość!

Czy to jeszcze, czy to już nie my?

No spójrz, jak to wszystko zmienił ktoś!

Figury z wosku

W chowanego nie chcą bawić się

I zamiast „proszę”

Mówią „nie!”

Figury z wosku

Dawno wiedzą, co wyrośnie z nich

I w głos się śmieją

Z reguł gry!

Czemu stoisz, czy się boisz sobą być?

Spróbuj i ty!

Figury z wosku

Coraz pewniej idą – jak na bal

I nie chcą wiedzieć

Co to żal.

Figury z wosku

Same tańczą, choć orkiestra śpi

I same siebie

Uczą żyć.

Figury z wosku

Nie pasują już do ciasnych ról

I już potrafią

Łgać jak z nut!

Figury z wosku,

Które może jutro zmienią świat,

Więc daj im szansę,

Daj im znak!

Czemu stoisz, czy się boisz sobą być?

Spróbuj i ty!^[1]