Są dni i noce

miasta i ludzie

oprawcy i uciskani

rządy i obywatele

Na początku przemówiły kamienie

tak jak wiele razy w historii

na początku przemówił policyjny pistolet

ktoś rzucił plastikową butelką

Za barykadami nie jesteśmy już sami

kochamy, nienawidzimy, razem

chłopcy obok dziewcząt

kobiety obok mężczyzn

wyklęci, marzyciele

zagubione dzieci

Do wczoraj byliśmy niewidzialni

wygnani z życia, odizolowani

traktowani jak towary, zbędne artykuły

uwięzieni w klatce nędznej codzienności…

życie zredukowane do marnej powtarzalności

do reprodukcji niewolników

Ale w końcu zaznaczyliśmy swoją obecność

i podłożyliśmy ogień pod miasto

ale w końcu zaznaczyliśmy naszą obecność

Media uśmierciły rewolucję

policjant uśmiercił piętnastolatka

dlaczego chcą nas uciszyć?

Dlaczego chcą nas zabić?

Nie jesteśmy terrorystami

nie jesteśmy zadymiarzami

nie jesteśmy chuliganami

jesteśmy waszymi dziećmi!

Nie płaczemy od dymu w powietrzu

płaczemy nad losem świata

czasem gaz łzawiący może sprawić,

że będziesz widział lepiej

Dni mijały

nienawiść rosła

wzniesione pięści

krzyczały: wolność!^[1]