Gdy się pola zazielenia

I wiosna wszystko ożywi,

Piękność natury ocenią.

Tylko ci, co są szczęśliwi.

Dla nich słońce piękniej świeci,

Dla nich słowik milej nuci,

Wiosna życie w nich ocuci,

Bo nie są z czucia wyzuci.

Lecz kto cierpi w głębi duszy,

Komu płynie łza żałosna;

Tego słowik nie poruszy,

Temu życia nie da wiosna.

Ten spokojnej chwili nie ma,

Wszystko mu się w rozpacz zmienia;

Nie ma szczęścia, gdzie cierpienia.

W tęsknem sercu ciągła zima.

Kto najdroższą Matkę straci,

A z Nią wszystkie swe nadzieje,

Kto patrzy na łzy współbraci,

Temu się wiosna nie śmieje. –

Ten spokojnej chwili nie ma,

Wszystko mu się w rozpacz zmienia,

Nie ma szczęścia, gdzie cierpienia.

W tęsknem sercu ciągła zima.

Cyt! – nie śpiewaj, bracie luby, –

Dziś Polaków – więźniów zgraja,

Za to imię pełne chluby,

Marznie w Sybirze wśród Maja.^[1]