W złocistym słońcu drgał

Promienny, letni dzień,

Kobiercem białych chmur

Na zboża kładł się cień.

Szelestem wiotkich traw

Łąki witały nas,

A pośród polnych dróg

Przystanął czas.

Dziś drogi drzemią pod śniegiem,

Wiatr błądzi w koronach brzóz,

A białe girlandy kwiatów

Na szybach maluje mróz.

Wrócimy do tych łąk,

Gdy zniknie zimna biel,

Gdy pośród złotych pól

Zapachnie słodko chmiel.

Swawolnie zagra świerszcz,

Trawy się schylą w pas,

W sierpniowy, senny dzień

Przystanie czas.

Gdy pola w śnieg otulone

Wiatr zbudzi poszumem drzew,

Wysoko, w białych obłokach,

Zadźwięczy wesoły śpiew.^[1]