Gdybym choć milczał! (Kto milczy – myśli)

Ci, co milczeli – milcząc zawiśli

Łykając oszczerstw pomyje

Więc śpiewam głośno, czysto, pogodnie

We krwi mam słowa, w duszy melodię

I milczę o tym – że żyję!

Pod tym sklepieniem – czegóż tu nie ma?

Jakiż tu mógłbym stworzyć poemat

Gdybym się nie bał o szyję?

Tu żadne słowo siebie nie znaczy

Śmiech głośny – maską głuchej rozpaczy

Więc milczę o tym, że żyję!

Tej władzy poczujesz aksamit

Dopiero, gdyś syt i napojon!

Ascetów nie robią lordami!

Głoś chwałę Albionu i swoją

Z łbem pustym, z pełnymi ustami^[1]