Nie tylko „nie!”

Bezlitosne „nie!”

Szepnęłaś idąc w świat.

I bólu grot wskroś przeszył mnie,

Gdym luby gonił ślad.

Nie znałaś ty miłości burz,

Nie znałaś cierpień dni,

I nie wróciłaś nigdy już,

Choć bóstwem byłaś mi!

Wszak z oczu bił ten sekret mój.

I tyś widziała to.

I szczęścia nam mógł spłynąć zdrój.

Ach! Gdybyś mogła odczuć go.

Nie tylko, „nie!”

Bezlitosne „nie!”

Szepnęłaś idąc w świat

I życia czar w rozkoszy śnie

Przez ciebie dla mnie zbladł.

Lecz w piersi mej ta przeszłość wre

Rozwidnia się jej mgła.

I widzę cię i kocham cię

I pamięć wiecznie trwa.

Wszak z oczu bił ten sekret mój

I tyś widziała to.

I szczęścia nam mógł spłynąć zdrój

Ach, gdybyś mogła odczuć go!^[1]