Gdy nad gdyńskim portem zaświeci nam słońce

po długim, zimowym śnie,

rozkwitną znów białe żagle u rej

wietrze wiej im, o hej!

Przytulna keja już męczy nas nudą

powszednich, lądowych spraw...

rozgorzał ogień nam w sercach, już czas -

hej, żeglarze, już czas

Kotwicę mokrą zawieśmy u burt,

wiatr niechaj melodię gra!

morze poniesie miarowy nasz wtór

żeglarskiej pieśni przez świat!

Już gdzieś za rufą pozostał nasz dom

pełen ciepłych słów naszych żon,

lecz nam nie pora spoglądać dziś wstecz

wiatr porywa nasz śpiew!

Kotwicę mokrą zawiesimy u burt...

Gdy nad gdyńskim portem zaświeci nam słońce

po długim, zimowym śnie,

rozkwitną znów białe żagle u rej

wietrze, wiej im, o hej!^[1]