Nad brzegiem tej rzeki

Spokojnej, jak błękit,

Skowronki budziłam ze snu

I wiatr mi warkocze plótł

Z dojrzałych zbóż.

A kiedy, pod jesień,

Dopalał się wrzesień,

Nad rzeką wołała mnie mgła

Bezradna, jak pierwsza łza,

Zgubiona w środku dnia.

Płyń rzeko leniwie,

Płyń rzeko przez świat,

Gdzie brzegi szczęśliwe

Ty nieś mnie tam!

Płyń rzeko leniwie

Jak fala pod wiatr,

Gdzie wierzby sędziwe

Ty nieś mnie tam!

Dziś, jakże dalekiej,

Tak żal mi tej rzeki

Zgubionej, któż powie mi gdzie

I czasu, co rzucił mnie

Na inny brzeg.

Zostało wspomnienie

Gasnące, jak cienie

I smutek, a może i żal,

Że wszystko, jak rzeka ta,

Odpłynie kiedyś w dal.

Płyń rzeko leniwie,

Płyń rzeko przez świat,

Gdzie brzegi szczęśliwe

Ty nieś mnie tam!

Płyń rzeko leniwie

Jak fala pod wiatr,

Gdzie wierzby sędziwe

Ty nieś mnie tam!^[1]