Już słońce nie mruga,

już jesień o krok –

szaruga, szaruga,

szaruga i mrok.

Od rana, kochana,

nie patrzysz mi w twarz

i milczysz od rana

jak głaz, jak głaz.

 Gdzie jest twój dawny uśmiech

 może uleciał w świat.

 Czasem mnie jeszcze muśnie

 cień jego niby kwiat.

 Szukamy go na próżno

 w zimny, deszczowy dzień,

 bez niego moja różo,

 jesteś jak cierń.

 Gdzie jest twój dawny uśmiech

 może uleciał w świat.

 Czasem mnie jeszcze muśnie

 cień jego niby kwiat.

 Szukamy go na próżno

 w zimny, deszczowy dzień,

 bez niego moja różo,

 jesteś jak cierń.

Odpłynę od ciebie

daleko we śnie,

gdzie słońce na niebie

lśni tobie i mnie.

Lecz wkrótce powrócę,

choć jesień o krok,

bo kocham szarugę,

twój cień i mrok.

 Gdzie jest twój dawny uśmiech...