Praojciec Lech na ziemi tej

Naznaczył swe dziedzictwo,

Przykazał jej

Przed obcym strzec,

Bo w niej zaklęte wszystko

Co polskie jest.

Gopło, ech Gopło niebieskookie,

Ty, co zazdrośnie strzeżesz tajemnic,

Powiedz nam –

– Gopło niebieskookie –

– Skąd taka siła jest w przypowieści,

Że wieki trwa, że wieki trwa?

Słowiański żar gdzieś dawno zgasł,

Choć pieśni nucą drzewa

Lecz żyje w nas

Przeszłości blask

I w sercach nam wciąż śpiewa

Miniony czas.

Gopło, ech Gopło niebieskookie,

Ty, co zazdrośnie strzeżesz tajemnic,

Powiedz nam –

– Gopło niebieskookie –

– Skąd taka siła jest w przypowieści,

Że wieki trwa, że wieki trwa?

Gopło, ech Gopło niebieskookie,

Ty, co zazdrośnie strzeżesz tajemnic,

Powiedz nam –

– Gopło niebieskookie –

– Skąd taka siła jest w przypowieści,

Że wieki trwa, że wieki trwa?^[1]