Myślała, że został już tylko na fotografii

z twarzą bez oddechu

tymczasem w każdej chwili

kiedy zapalała światło nakrywała do stołu

w świecie tak małym w którym jest już wszystko

wiedząc, że zmęczenie

jest przynajmniej połową miłości

że kochać to nie znaczy iść w swą własną drogę

nieefektowna jak zielona cyranka bez połysku

wytrwała jak chory z urojenia

który ma w końcu rację

kiedy odkrywała że można się modlić

mając tylko czyste sumienie

kiedy odchodziła żeby wrócić

z sercem nie skróconym przez oszczędność

tak znikoma żę prawdziwa

sama na wspólnej drodze po obu stronach wiary

Tłumaczył że wieczność jest tylko jedna

że już są razem chociaż się nie widzą

że miałby ochotę nagadać jej serdecznie

choćby w przedpokoju ciepłym od ubrań

Przecież tylko nieobecni są najbliżej.^[1]