Kiedy oczy zamykam,

W sercu wielka panika

I za gardło tarmosi mnie strach!

Reflektorów strumienie

A ja stoję na scenie

I języka znów w gębie mi brak!...

Sala gwiżdże i tupie

A ja stoję jak głupiec,

Tylko sufler powtarza mój tekst:

Słyszę: „Być albo nie być!...”

I mnie korci ażeby

Krzyknąć: „Panie! A dalej jak jest!”

I zakląłem pod nosem,

Lecz zacząłem półgłosem

Ten monolog tak stary jak świat.

Z przekonaniem mówiłem,

Bo gdy mówić skończyłem,

Cała sala się trzęsła od braw!

Tylko sufler z daleka

Dziwnie wciąż się uśmiechał

Aż w antrakcie powiedział mi to:

„Jestem ciekaw, czy kiedy

Przyjdzie na mnie czas biedy,

Jakąś kwestie podrzuci mi ktoś?”

Dawno nie gram Hamleta,

Dziś suflera mam etat

I tę zmianę wychwalam co dnia,

Bo Hamletów zmieniają,

Lecz suflerzy zostają

I o jutro nie muszę się bać!^[1]