Kiedy stałem w przedświcie, a Synaj

prawdę głosił przez trąby wiatrów

zasmreczyły się chmur igliwiem

bure świerki o góry wsparte.

I na niebie byłem ja jeden

plotąc pieśni w warkocze bukowe

I schodziłem na ziemię za kwestą

przez skrzydlącą się bramę Lackowej.

I był Beskid i były słowa

zanurzone po pępki w cerkwi

paniach rozłożyście złotych

smagających się wiatrem do krwi.

Moje myśli biegały końmi

po niebieskich mokrych połoninach

i modliłem się złożywszy dłonie

do gór Madonny brunatnolicej.

A gdy serce kroplami tęsknoty

Jęło spadać na góry sine

czarodziejskim kwiatem paproci

rozgwieździła się Bukowina.^[1]