W dawnej Polsce kwitła cnota.

Naród korzył się przed Bogiem,

Wiarę cenił nad garść złota,

Nią uzbrojon walczył z wrogiem.

Brońmy naszych przodków chwały,

Stójmy wiernie przy kościele,

Z nami Pan Bóg, naród cały,

Śmiało razem Przyjaciele.

Dzisiaj głoszą słudzy czarta,

Że w wolności przyszłość błoga,

Lecz cóż wolność taka warta,

Kiedy ona jest bez Boga.

Brońmy naszych przodków…

W dawnej Polsce przewodzili

Nasi królowie, wodzowie,

Za kraj i za lud się bili

Wszystkim byli, jak ojcowie.

Brońmy naszych przodków…

Teraz wrogi chcą przodować,

Chcą rej wodzić między nami,

Chcą na sejmach dziś posłować,

Z naszej krwi być bogaczami.

Brońmy naszych przodków…

Ale darmo wróg się złości,

Dawno zniszczyć nas się stara,

Bo zwycięży duch miłości,

Nasza przyjaźń, nasza wiara.

Brońmy naszych przodków…^[1]