Raz filozof bardzo mądry łeb

Ze snu zbudził się nad wielką księgą

Po czym w chude piersi swe

Wziął powietrza tęgo

I wykrzyknął ile siły słowa te

Hej człowieku chodź

Zmienię cię na lepsze

Zadatków sporo w tobie tkwi

Chodź dopomogę ci

Mądrość moja cię

W dziele tym podeprze

Na lepsze cię odmienię raz dwa trzy

Filozofa tego kumpel zaś

Równie elokwentny i niemłody

Łypnął znad uczonych ksiąg

Targnął rudą brodę

I riposta taka się rozległa w krąg

Hej człowieku chodź

Zmienię cię na gorsze

Zadatków sporo w tobie tkwi

Chodź dopomogę ci

Spore wady twe

Będą jeszcze sporsze

Na gorsze cię odmienię raz dwa trzy

A na koniec w ten uczony spór

Szare zwykłe życie się wtrąciło

I ofertą krótką swą

Wszystko pogodziło

Dla porządku zacytować warto ją

Hej człowieku chodź

Zmienię cię na drobne

Zadatków sporo w Tobie tkwi

Chodź dopomogę ci

Wątpię żeby był

Z tobą taki problem

Byś umiał temu przeciwstawić się

Hej człowieku chodź

Zmienię cię na drobne

Zadatków sporo w tobie tkwi

Chodź dopomogę ci

Hej człowieku chodź

Dla mnie to nie problem

Na drobne zmienię cię raz dwa trzy^[1]