Więc mię rzuca Hektor już na wieki,

Spiesząc tam gdzie Greki

Petroklowi srogą zemstę śle,

Któż twojego syna uczyć będzie

Rzucać oszczep, bogi czcić

/Gdy na czarnem staniesz piekła tle/ bis

Luba żono, ukój żale twoje,

Pałam żądzą krwawe staczać boje,

Tarczą Troi jest ta silna dłoń,

Walcząc w sprawie za ojczyste bogi,

Gromiąc dumne kraju mego wrogi

/Chętnie stąpię na Stygijską błoń/bis

Nie usłyszę szczęku Twojej broni,

Gorzkie nad nią oko łzy uroni,

Królów Troi wielki padnie tron

Pójdziesz, gdzie nie rozwija czoła,

Tam gdzie Kocyt jęczy tocząc koła

/Lete niesie twej miłości zgon/bis

Wszystkie myśli, wszystkie me życzenia

Znajdą koniec w rzece zapomnienia

Mej miłości wieczny płomień trwa

Słyszysz pod murami wrzawę

Przypasz miecz, ukój łzy twe krwawe

/Mej miłości wieczny płomień trwa/bis^[1]