Od świetności do upadku

Ze święta w żałobę

Z bagna po pas i po szyję

Na głęboką wodę

Co przez wieki cieszy oko

Popadnie w ruinę

Położone gdzieś wysoko

Znajdzie się w dolinie

A gdy wstaną ranne zorze

Co kuleje – pójdzie gorzej

Historia niczyja wejdzie choćbyś nie chciał

Bez śladu przemija niespodzianka wieczna

Historia niczyja chociaż pod opieką

Kiedy nią się wzruszysz to usłyszysz rechot

Pałacyki i spichlerze

Czy komory celne

Po reklamach dzisiaj straszą

Nietoperza pełne

Mosty wieże i wiatraki

Przemysłowe cuda

Niepotrzebne już nikomu

Brudna szara nuda

A gdy wstaną ranne zorze

Co kuleje – pójdzie gorzej

Historia niczyja…

To co było rozmaite

Będzie jednakowe

Równą kostką szkłem i stalą

Więc pozornie zdrowe

Kiedyś karczma i świątynia

A na polu stogi

Dziś porosłe resztki muru

Niewidoczne z drogi

A gdy wstaną ranne zorze

Co kuleje – pójdzie gorzej

Historia niczyja wejdzie choćbyś nie chciał

Bez śladu przemija niespodzianka wieczna

Historia niczyja chociaż pod opieką

Kiedy już się wzruszysz to usłyszysz rechot^[1]