Na skraj miasta wyszło kilku takich,


z których każdy o podróży sobie śnił,


zbudowali dworzec kolejowy,


każdy kupił sobie bilet w nim


lecz kiedy pociąg nadjechał


i stał na peronie zdyszany,


ktoś spytał: „więc dokąd jedziemy”,


usłyszał: „na razie wsiadamy”


tylko cicho...


po chwili siedząc przy oknach


rzucali okrzyki zdumienia,


mijali widoki tak piękne,


że spełnić się mogły marzenia


lecz oni pędzili wciąż dalej,


szukając piękniejszej ziemi,


ktoś spytał „więc gdzie wysiadamy”,


usłyszał: „na razie jedziemy”


tylko cicho...


rozmowy ciągnęły się długo


i pewno by jeszcze potrwały,


lecz pociąg już bieg swój zakończył,


więc każdy ten postój pochwalił


zaś kiedy wyszli z wagonów


to nagle w zdumieniu usiedli,


ktoś spytał: „więc gdzie my jesteśmy”,


usłyszał: „na razie tu gdzieśmy wsiedli”


tylko cicho...


lecz gdyby ktoś mylnie sądził,


że w tej podróży była strata,


niech wie, podróże kształcą


a zwłaszcza dookoła świata


a tylko cicho... tylko cicho...^[1]