Idzie Wenus, włosy stroi w złote błyski gwiazd

Jeszcze morze ją kołysze i gładzi ciepły wiatr

Idzie tak, jakby nie było w niebie czarnych chmur

Idzie tak, jakby nie było przed nią stromych gór

idzie Wenus, głowę niesie w złotych błyskach gwiazd

A ramiona jej okrywa jedynie ciepły wiatr

Nie wie, że że bose stopy zrani bruk do krwi

Nie wie, że jej jasne oczy pociemnieją dziś

Trzeba gwiazdy zdjąć z jej głowy, wzuć na nogi chłód

I cierpliwie ją nauczyć, co to jest ból i brud

Trzeba nową twardą skórę w zamian tamtej dać

I w muzykę ją owinąć, żeby chciała żyć

Idzie ufna Wenus

W złotym pyle gwiazd^[1]