Nikt nie wie, skąd

Ten dziwny prąd

Co teraz pośród ludzi

Budzi się

I tętnem krwi

W ich żyłach drży

I jakąś mocą tchnie

Idzie wiosna ze snu wszystko wstaje

Pełne ławki, parki i tramwaje

Warszawa w słońcu się uśmiecha

I w sercu budzi jakieś echa

Idzie Wiosna brzmią już ptasząt chóry

Szemrzą liście róż i bzów

Że od Tatr ciepły wiatr rozegna chmury

I że dobrze będzie znów

Tysiące dam

Ma „sam na sam”

Miłosne szepty w parku

Słychać wciąż

„On” szepce, że

Dopełnić chce

To, co zaniedbał mąż

Idzie wiosna ze snu wszystko wstaje

Pełne ławki, parki i tramwaje

Warszawa w słońcu się uśmiecha

I w sercu budzi jakieś echa

Idzie Wiosna brzmią już ptasząt chóry

Szemrzą liście róż i bzów

Że od Tatr ciepły wiatr rozegna chmury

I że dobrze będzie znów^[1]