Nie pękaj koleś, nie łam się przecie

to o nas wczoraj stało w gazecie

pisała sama „Trybuna Ludu”

że nas ogarnia romantyzm budów

w takim pisaniu nie ma usterek

postaw literek, niech brzękną szkła

przed nami naród odkrywa głowy

inżynierowie z Petrobudowy

kładziemy lachę, niech brzękną szkła

budowniczowie na 102

pić życia rozkosz, a cóż nam to szkodzi

nawet PKS do nas dochodzi

a w zeszłe święto miałem kobite

co miała obie nogi umyte

w Warszawie Ptaszyn niech zdziera płuca

niech tańczy Gruca, Holoubek gra

my tutaj mamy program gotowy

inżynierowie z Petrobudowy

kładziemy lachę, niech brzękną szkła

budowniczowie na 102

ciężko się żyje o suchym chlebie

za to nikt grobów nam nie rozgrzebie

szatkuj dwie zmiany zimą i latem

wyśpisz się w piachu pod kombinatem

rąk trzeba wiele, pomników mało

kogoś złamało, lecz życie trwa

więc niechaj zabrzmi slogan bojowy

inżynierowie z Petrobudowy

kładziemy lachę, niech brzękną szkła

budowniczowie na 102

choć nie ma w kabzie srebra ni złota

przyda się przecież nasza robota

dopchamy wreszcie w którymś tam roku

do wojny co to ma być o pokój

co oszczędzimy to ktoś ukradnie

idzie składnie jakoś się pcha

więc wykonajmy plan narodowy

inżynierowie z Petrobudowy

kładziemy lachę, niech brzękną szkła

budowniczowie na 102.^[1]