Udręczone oczy wznieś

Na przestrzeń, którą odpływam

Na spokojną nieba toń

I na mnie, która cię wzywam

Na kruchutkich łódek ślad

Wśród burzy

Na ich kadłuby

Co przez chwilę trwają jak iskierka

Dążąc do zguby

Zamienionym w gwiazdy

Tylko nam w bezkresach lśnić

Złudne drogowskazy

Tezeuszom – wątła nić

Światło na manowcach

Piosnka na wędrowca głos

Wróżba na orbitach

Z której ktoś odczyta – los

Stąd spoglądać będziesz w dół –

Na ten ocean szczęść

Gdzie się w pętlę splata noc

I dzień za dniem

Pojmiesz tu, że ziemia trosk

Jest nieba dnem

Coś wycierpiał i coś czuł –

Ma cel i sens

Zamienionym w gwiazdy

Tylko nam w bezkresach lśnić

Złudne drogowskazy

Tezeuszom – wątła nić

Światło na manowcach

Piosnka na wędrowca głos

Wróżba na orbitach

Z której ktoś odczyta – los

Udręczone oczy wznieś

Na szlak spokojnych snów

Bo już nie zagrożą ci

Otchłanie burz

Odtąd nie należysz ty

Do świata już;

I nie zrani ciebie śmiech

Ni salwa słów

Zamienionym w gwiazdy

Trzeba nam w bezkresach lśnić

Złudne drogowskazy

Tezeuszom – wątła nić

Tym, co błądzą jeszcze

Po manowcach nieszczęść w sny –

Cóż możemy wysłać?

Spadającą iskrę – łzy...^[1]