Sława naszemu prawosławnemu carowi

Ojczulkowi naszemu

Iwan Wasiliczowi...

To nie z gór biegną krwawe strumyki

Nie słoneczko krasne w niebie świeci

To ścinają carskie opryczniki

Toporami główki naszych dzieci

Bojarskich duszyczek nie starczyło

Naszych chłopskich, rabskich, trzeba było

Sławnie sobie, ojczulku, poczynasz

Sławnie nam, biedakom, główki ścinasz.

Skórę darłeś, języki rwałeś

Na paliki ostre nawlekałeś

Żywym ogniem ciałeczko paliłeś

Własną raczkę, carską, męczyłeś

I bojarom, panom, na sromotę

Sobie, carze Iwanie, na ochotę

Hej, bojarskie córy, krasawice

Pohańbiłeś panny-łabędzice.

Sława naszemu prawosławnemu carowi

Ojczulkowi naszemu

Iwan Wasiliczowi...

Potem, carze, udałych chłopców

Synków naszych, dobrych mołodców

Nie policzyć ilu zatraciłeś

Na wojenkę okrutną pędziłeś

Tam za ciebie, groźny carze, wojowali

Główki bujne dzielnie nadstawiali

Ty nam za to zacnie dziękowałeś

Jeszcze gorzej gnębić kazałeś

A kto tobie służył najofiarniej,

Tak i potem ginął jak najmarniej

A za krew i łzy, i naszą nędzę

My cię wielbić będziem jeszcze więcej

Ciebie, wielki gasudarze, sławimy

Hej, sokole jasny, miłujemy

Wiecznie Ciebie sławić, kochać będziemy

Bo nie kochać to się boimy

Sława naszemu prawosławnemu carowi

Ojczulkowi naszemu

Iwan Wasiliczowi...^[1]